Γράμμα στρατιώτη από την Αλβανία
«Εν Αλβανία τ. τ. 345 τη 12/1/41
Σεβαστέ μου θείε Ευριπίδη
Ασφαλώς το γράμμα μου αυτό δεν θα το περίμενες και ίσως θα ανησυχούσες για μας εδώ. Γι’ αυτό το λόγο και διότι δεν ξεύρω εάν ο πατέρας μου σου έγραψε, σου γράφω το γράμμα αυτό και διότι ακόμα θέλω να μάθης τι κάνουν οι ανιψιοί σου σ’ αυτή την κρίσιμη μα φωτεινή καμπή της μεγάλης μας πατρίδος.
Η κήρυξις του πολέμου και η επιστράτευσις μας βρήκε εμένα και τον αδελφό μου από τους πρώτους στα γραφεία επιστρατεύσεως και μάλιστα εγώ για να μπορέσω να ντυθώ από τους πρώτους εδωροδόκησα τον φρουρό και μπήκα από το παράθυρο και αμέσως εφόρεσα το ένδοξο Ελληνικό χακί. Έφυγα από τη Θεσ/νίκη με τις ευχές των γονέων μου με την πρώτη αποστολή για τα αλβανικά σύνορα και έκτοτε βρίσκομαι σιμά στους θεατρίνους που λέγονται Ιταλοί, αλλά στην πραγματικότητα είναι λαγοί. Τα ίδια και ο αδελφός μου ο οποίος είναι Ανθυπολοχαγός και διοικητής λόχου.
